گاه می توان، از کنار پنجره ای
رو به یادهای شیرین
گذر کرد..
و دستان صحرای درد
را به باران نگاهی عشق آلود
آشتی داد...
***
و فریاد زد؛
آی مهربانان دروغین!
شدت "شیب فاصله ها"
به پرتگاه لطمات ندانستن ها می رسد..
و« شعر» در مرز خاموشی،
به رد پایی در لجن
آواز می خواند!
***
سکوت، حجم سنگین خاطرات را
در حسرتی عمیق،
مدفون می کند..
و می بینی؛
منطقِ بی رحم احساسی غریب،
قلبی کوچک را،
به شرمی سترگ
نابود می کند..
***
آزردگی ها را نمی توان
فراموش کرد؛
که روزی چون
«زندان باستیل»
بر سر ما فرود نیاید!
می شکنند
تا تو روزی بی رحمانه،
با قدرتی سیری ناپذیر بشکنی!
«این است
قانون قدرتی نابینا
و دستاویزغم
پناهی است در معبد نیاز...»
88.6.31
لیلا.ف
کاش زمانی بود
که می شد
دوستان را در عین
اشاعه
افراز کرد،
و دشمنی ها را
تقسیم نمود،
و لبخند را قهرا شریک شد
و محبت را به ارث برد....
وقتی 6سالم بود این شعرو تو کیهان بچه ها خونده بودم..الان که بارون بارید یادم اومد..
باز هم عطر نسیم
توی صحرا پیچید
بلبی با شادی
از سر شاخه پرید
یک پرستوی قشنگ
از هوا کرد عبور
دختر فصل بهار
آمد از راهی دور
من نگاهش کردم
و به او خندیدم
توی دستش از دور
سبدی را دیدم
سبد او پر بود
از گل قرمز و زرد
دشت را با شادی
باز نقاشی کرد
دختر فصل بهار
ماه فروردین است
مثل گل می خندد
خنده اش شیرین است.
لبت صریح ترین آیه شکوفایی است
و چشم هایت شعر سیاه گویایی است
چه چیز داری با خویشتن که دیدارت
چو قله های مه آلود محو و رویایی است
تو از معابد مشرق زمین عظیم تری
کنون شکوه تو و بهت من تماشایی است
مجال بوسه به لب های خویشتن بدهیم
که این بلیغ ترین مبحث شناسایی است
نمی شود به فراموشی ات سپرد و گذشت
چنین که یاد تو زود آشنا و هرجایی است
تو باری اینک از اوج بی نیازی خود
که چون غریبی من مبهم ومعمایی است
پناه غربت غمناک دست هایی باش
که دردناک ترین ساقه های تنهایی است..
"حسین منزوی"
انگار همین دیروز بود ..این جمله ای است که ما همیشه و ییوسته بعد از از دست دادن زمانی دلپذیر و خاطره ای ارزشمند یا دوست یا انسانی قابل ستایش بیان می کنیم..دریغ از اینکه آگاه نیستیم که داس روزگار بی رحمانه درو می کند..
روز دوشنبه 8 تیر ماه هشتادو هشت در دانشگاه امتحان ساز سه تار داشتیم..هیت جوری ما متشکل از استاد نازنین خودمان استاد وادانی ،استاد مهر علی و استاد شهریار فریوسفی بود..وقتی ایشان رو دیدم گفتم به خاطر استرسی که دارم بر من ببخشید و سخت نگیرید..گفتند اینجا هیچ ترسی جز آرامش سه تار حکفرما نیست...امتحان دادم و دیدار برای همیشه تمام شد..
تا اینکه صبح شانزدهم تیر ماه یکی از دوستانم با پیامکی به من خبر سهمگین پرواز ناباورانه استاد شهریارفریوسفی را داد!!..
لمس بی رحمی، شقاوت،قدر ناشناسی دنیای دنی یکی دوتا نیست..سرانجام از اسارت آزاد شد..به پروازی شیرین و همیشگی رسید..و جان الهی اش تنها با غباری تسلیم مرگ شد ..ولی ما را در مرداب تلخ کامی بی اویی مغروق جاودان کرد...نمی توان از خفتن در آغوش مرگ دم زد و از "داد"سخن گفت!
اما تنها می توان سرود:
مرگ پایان کبوتر نیست...
مدتی است که دیگر هیچ حس و حالی برای نوشتن و خواندن نمانده.. اصلا اوضاع زمانه در
بن استخوان روحمان رسوخ کرده...دست دلم اصلا به کار نیست..انگار همه از زمستانی
سرد وسخت می لرزیم..سه تار هم به کوک نیست..شعر هم سرودی نمی خواند..این روزها
بی دلیل دلم گرفته و بهانه ای کوچک برای گریستن کافی است..
اگرچه روزها.؛تلاش برای رهایی از مخمصه زمان در زندان انتظار؛همه و همه دست
هم داده اند تا تموز یکنواختی و دوری از خویش را تحمل کنیم ولی باز نمی توان از غم
دیگران دوربود...
.
واژه ها یخ زده اند..
قصد ها در خوابند
وچنان زار به حال من و تو
می گریند
"هدف و انگیزه"
و چه بی حاصل و بی رنگ شده است
هر چه در بستر بیداری خود
کاشته ای..
می زند سخت به زخمم هر دم
تازیان های زمان
بس که از خود دورم
_روزهایم افسوس
پا به پای تاریخ
در شبانگاه تب آلود و
پر از رخوت محض
چه سبک میمیرند..
امشب از آن شبهاست
که دگر کاسه ی بی حوصلگی
لبریز است؛
و دگر هیچ نمی اندیشم
به چنان فردایی، خالی از روی و ریا
و به پرواز هوس از تن مردان همین آبادی
و به تکرار جوانمردی بی منت و رنج
و به فکر وبه فهم
و به تقدیر جهان ازپوکی ..
همه در هم همه پوچ
همه در جمع مساوی با هیچ!
لیلا. ف
18/3/88
او بهار را نمی فهمد،
هیچ فصلی برایش
زیبا نیست
جز فصل نبودن،
نبودن در خود
نبودن در تو
نبودن در زمان...
_اما او در من است،
چنان رکود زمانی
که با ثانیه ها
قهر است؛
و هر چه
زندگی آغاز می شود
او چون کوهی
سالها
خیره بر
جاده عمر می ماند.
او طعم میز شام را
با طعم هم آغوشی
هیچ صبحگاهی
درک نمی کند..
_او زاده ی زمانهای سترون است.
او رز صورتی
می کارد،
و خورشید را
به میهمانی
پوزخند مجادله
دعوت می کند..
و نمی داند
چون "بی نهایت"
در صداقت خاموشیِ ظرفی تهی
مغروق است..
لیلا. ف
اردیبهشت 88
Is swirling round about my knees,
Trees are crying leaves into the river;
I'm huddled in this french cafe;
I never thought I'd see the day,
But winter's here and summer's really over,
Even the birds have packed up and gone,
They're flying south with their song,
And my love, she too has gone, she had to fly,
Take care, it's such a lonely sky,
They'll trap your wings my love and hold your flight,
They'll build a cage and steal your only sky,
Fly away, fly to me, fly when the wind is high,
I'm sailing beside you in your lonely sky...
نادیا بزرگی...بزرگ بشری که در انجماد ثانیه های پر از تکرار..در کالبد بیروح نگاهای آهنین..ناگهان زیست! و در حرکت راهی ناشناخته پایان یافت..
.پروازی به سوی همیشه ،دور تر از دستهای زمان..جایی که خورجین خالی دنیا را پر از ترانه خداحافظی کرد..وقتی گنجشکها می خفتند و گورستان ها آواز می خواندند.
نادیا پر از فلسفه بود..پر از آغاز...پر از شعر..پر از نور..
او همچون بلبلی که در کوری جنگلی ناشناخته آواز می خواند،ترانه ای سرود..و پرگشید و رفت.
هیچ گاه از یاد نمی برم، روزی که نادی مهربانی ام را در انجمن شعری دیدم که به تازگی در اسفند ماه 78 برگزار شده بود،..بی قرار بود ..پر از هیجان..پر از عشق..و پر از عقل..زیبا و ظریف و پیوسته لبخند مکرری لبانش را می گشود..
به همه چیز فکر می کرد..و همیشه گرسنه ی دانستن بود..اما از پوچی می ترسید..از رخوت تکرار..از بیهودگی محض..
ناگهان از ولع دانستن به میوه ممنوعه رازهای سر به مهر نزدیک شد!
آخرین روزی که در اتاقم بود، واپسین یکشنبه ی عمر 21 سالگی اش را اسارت می کشید،در آن لحظه ناخود آگاه نامه ای برایم نوشت..درست 3 روز با 25 اردیبهشت فاصله داشت، که به پایان راه برسد:
"می روم و رفتنم بدرودی است بر تمام آن دقایق ناب که گذشت.
بی شک روزی که برای همیشه با تو و غزلهای نابم بدرود گفتم ،مُردم..
و حال تمام این بودنها دست و پا زدنی غریب بر اوج تمام خاطره هاست؛
و شکوه آن لحظه که در اسفندی سرد دیدگاه مشکی ام را در بن چشم های سبز تو دوختم و از یاد بردم شکستن متوالی فصلهای انتظار را...
و حال چه می شود کرد با آواری از ملامت و سنگینی که روی شانه های استخوانی ام سنگینی می کند و مرا تا منجلاب جنون می راند.
دیگر نابود شده آرزوی آن لحظه را داشتن که قلبم را ،وقت وداع،از دنیای تیرگی هایم به سینه
چروک خورده نیازمندی دیگر هدیه کنم؛
چون خواهد مرد واو هم در ستون مبهم در بدری هایش جان خواهد سپرد..
سبز بودن چشم های تو چه پر شکوه مرا تا سایه سار رحمت برد..
چه دیر بود فهمیدن "پوچ"..وای که به قول فروغ همان بودم،انسان پوک.
"فردا هم بی شک دستهایم یخ می بندد و در تنهایی "اردیبهشت" می میرد!
و دستهای من چه خواهد داشت تا به تو بگوید؟!
هراس هراس هراس
